Претставата на Македонскиот народен театар „Страв и надеж“ во режија на Татјана Мандиќ Ригонат ќе биде изведена вечерва во 19 часот на големата сцена на Центарот за култура „Марко Цепенков“ во Прилеп, на шестиот ден на МТФ „Војдан Чернодрински“.
Улогите ги толкуваат: Сашко Коцев, Сашка Димитровска, Александар Микиќ, Дарја Ризова, Наталија Теодосиева, Никола Ристановски, Тони Михајловски, Тања Кочовска, Дамјан Цветановски и Нела Павловска. Продукциски партнер на претставата е „Микросам“ од Прилеп.
Во 21 часот на Сцената 105 во „Марко Цепенков“, ќе следува изведбата на „Драга Јелена Сергеевна“ во режија на Шенај Мандак, во продукција на Факултетот за драмски театар од Скопје. Улогите ги толкуваат: Сара Спиркоска, Стефанија Начевска, Озан Идрис, Ирена Димеска, Мартин Мазнев.
„Драга Јелена Сергеевна“ е безвременска приказна која зборува за генерацискиот судир, ги поставува прашањата за моралниот судир, како на индивидуално така и на колективно ниво.
Од 17 часот ќе претходи научна трибина на тема „Современ ли е современиот македонски театар? Меѓу локалната инерција и глобалните сценски текови“, што ќе ја води Звонко Димоски.
Трибината „Современ ли е современиот македонски театар?“ е обид за критичко преиспитување на домашната театарска сцена во однос на современите европски естетики и продукциски практики. Во фокусот се прашањата за иновативноста, авторската храброст и можноста театарот денес да биде простор на вистинско истражување, а не само репродукција на веќе познати модели.
Посебно внимание ќе биде посветено на режисерските поетики на помладата генерација и на односот меѓу институционалниот и независниот театар. Трибината има цел да поттикне отворен и аргументиран дијалог за идентитетот, ризикот и современоста на македонскиот театар денес. Ќе учестуваат: Ѓорѓи Ризески, Сибел Абдиу, Шенај Мандак, Милош Б. Андоновски, Тамара Стојаноска и Борис Василевски.
Речиси целата екипа на претставата „Носорози“, актерите, кореографот, режисерот и директорот на Албански театар веднаш по двочасовната претстава беа дел од разговорите на тркалезната маса што Фестивалот со задоволство ко поздрави како чин, особено што режисерот Васил Василев во Прилеп пристигна веднаш по престојот во Виена, Австрија.
Модераторот Милош Б. Андоновски, поздравувајќи го присуството на речиси целата екипа, нагласи дека текстот на Јонеско, „Носорози“ е драма на апсурдот, а екипата во претставата пристапи со нежност во поставката. Како поткрепа, Андоновски нагласи и неколку реплики.
– Токму нежноста со која има пристапено екипата во претставата ја прави „Носорози“ храбра. Почетокот и крајот, според моето доживување на претставата, се едни од попоетските парчиња што ги имам видено во изминатиов период на следење театарски претстави. Мислам дека е храбро да се остане нежен денеска, во еден суров свет. Токму тоа е што човекот го прави- човек. Кон тоа се и репликите од крајот на претставата кои ги издвоив.
„Осаменоста е почетокот на небото во него“, „Да се победи со љубовта – е нешто што е многу храбро и дека Да се биде човек, тоа е борба“. Ова, според мене, се главните лајт-мотиви на претставата, рече Андоновски.
Директорот на Албански театар, Хисмет Рамадани рече дека не случајно решиле за претставата да соработуваме со режисерот Васил Василев.
– Ја следевме неговата работа и мислам, направивме добра работа. И точно е, една од поважните теми во претставата е тоа дека е многу тежко да се биде човек во денешно време, рече Рамадани.
Режистерот Василев ја пофали организацијата на Фестивалот, а за соработката со Албански театар се послужи со познатата изрека на Гоце Делчев: „Јас го разбирам светот како поле за културен натпревар меѓу народите“.
-Сето што го имав за претставата, го кажав на сцената. Но, најбитно, тешко е во денешно време да останеш човек, да ги сакаш луѓето, да го сакаш ближниот. И не случајно, првиот прочит го почнавме со еден случај: Еден човек седи осамен зашто тој ги сака луѓето, а тоа е неговата борба. А денеска стана невозможна мисија да се занимаваш со театар. Ние се поистоветуваме со медиумите, со социјалните мрежи, со Тик-ток.
Се соочуваме со општество кое има друг ритам, друго разбирање на светот, а ние треба да опстојуваме. Театарот има повеќеилјадно искуство за тоа како може да продолжи. Посебно сум восхитен од публиката која имаше свој ритам. Донекаде беа подготвени дури да гледаат комедија. Тука ѝ честитам на екипата актери која цело време беше посветена на играта, рече режисерот Васил Василев.
Вчера се одржа и промоција на театарска литература во рамките на фестивалот. Промоторот Звонко Димоски, претставувајќи ја книгата рече дека „Театарски приказни“ на Митко Бојаџиски не е само збирка од 65 есеи за 30 познати македонски актери; таа е книга во која театарот станува средство за читање на човекот, а човечката приказна станува начин да се разбере една културна епоха.
-Делото претставува збир од раскажани и запишани актерски приказни и анегдоти, кои на автентичен, сликовит и често, емотивен начин ги отликуваат настаните, процесите и луѓето во современиот македонски театарски живот. Собраните и претставените приказни во оваа збирка се раскажани од страна на 28 истакнати македонски актери и актерки, припадници на различни генерации, кои уживаат висока почит и љубов од страна на театарската, филмската и телевизиската публика….
Приказните поместени во ова дело ги прикажуваат хероите и хероините на македонскиот театар и филм, опфаќајќи широк временски спектар – од најстарите до средната и најмладата генерација на уметници.
Важно е да се нагласи дека Бојаџиски со особена внимателност ги вклучува и оние актери кои денес повеќе не се активни учесници на театарската сцена или, за жал, веќе не се меѓу живите….Книгата може да се чита и како театарска антропологија на секојдневието. Бојаџиски не го следи актерот само како уметник, туку како човек во неговите навики, реакции, говор, тишини и начини на присуство.
Тој пристап е блиску до етнолошката метода, затоа што преку мали животни детали се откриваат културни модели, генерациски особености, урбани навики и професионални етики што не можат да се најдат во класичните историографии. Во тие кратки есеи се чита и начинот на кој едно време ги создавало своите уметници, но и начинот на кој тие уметници го обликувале културниот идентитет на средината – рече Димоски.
Според него во приказните провејува фолклорен елемент и современа макроисторија.
Авторот Митко Бојаџиски, рече дека книгата ја пишувал во распон од 13 години, и тоа на разни начини, и низ различни средби и дружења.
-Тоа беше отворен процес, како отворање на школки , да излезе некој бисер. Приказните с еавтентични, сакав да го пренесам ликот кој раскажува – рече Бојаџиски.
Тој се надева дека некои студенти, вљубеници во театарот и по сто години ќе сакаат да прочитаат што се случувало.
Ангела Пејовска и Дамјан Атовски, студенти на ФДУ читаа раскази од книгата, во која се наоѓаат приказните на Димче Мешковски, Ванчо Петрушевски, Коле Ангеловски, Бајруш Мјаку, Милица Стојанова, Никола Ристановски, Салаедин Билал, Љупка Џундева, Јоана Поповска, Зора Ѓеоргиева, Игор Џамбазов, Васил Зафирчев, Атанас Атанасовски, Игор Трпчески, Васил Михаил, Снежана Коневска- Руси, Благоја Спиркоски Џумерко и други.
Актерот Игор Трпчески автентично раскажа неколку приказни со него, со Џумерко, со театарот, од времето кога театарот „умрел“.
Промотивна објава
